Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Η 100η επέτειος της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.



«Θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε να βάλουμε τέλος στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο εμπλέκονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι [...] και στον οποίο δεν είναι δυνατόν να τελειώσουμε με μια πραγματική δημοκρατική ειρήνη, χωρίς την μεγαλύτερη επανάσταση που γνώρισε ποτέ η ιστορία της ανθρωπότητας». (Β.Ι Λένιν, Απρίλης 1917)

Η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση ενέπνευσε ενθουσιασμό και ελπίδα στους εργάτες ολόκληρου του κόσμου και αβάσταχτο μίσος στην αστική τάξη απανταχού της γής, εναντίον των επαναστατημένων φτωχών εργατών και των ηγετών τους. Ήταν μια επανάσταση που όμοιά της δεν γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας, μια επανάσταση που από τις πρώτες της ημέρες συγκλόνισε τον κόσμο.

Η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση δεν έκανε πραγματικότητα μόνο την δημιουργία ενός διαφορετικού κράτους αλλά και του πραγματικού πολιτισμού, ενός υψηλότερου επιπέδου ζωής και εθνικής οργάνωσης βασισμένης στην ισότητα και την ελευθερία των λαών και την άνθηση του πολιτισμού και της επιστήμης που κατέπληξαν τον κόσμο.

Προερχόμενο από την τεράστια εμπειρία και τα πολυάριθμα μαθήματα που μας προσφέρει η Οχτωβριανή Επανάσταση, από το έργο του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στην ιστορία, το πασίγνωστο σύνθημα που διατυπώθηκε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» υλοποιείται στον προλεταριακό διεθνισμό. Ενεργός διεθνισμός και όχι οι συνήθεις φλυαρίες των σοσιαλδημοκρατών και άλλων. Η σοβιετική εξουσία εγκαθιδρύθηκε με ξεκάθαρη μορφή, δημιουργήθηκε από την τσαρική αυτοκρατορία ένωση δημοκρατιών διαμέσου της εθελοντικής προσχώρησης λαών και διαφόρων εθνοτήτων.

Η νικηφόρα έκβαση της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Οχτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας και αποτέλεσε την πρώτη ιστορική επαλήθευση και επιβεβαίωση της ορθότητας της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του Μαρξ σε τρία βασικά ζητήματα:

Πρώτον, στο θέμα της ιστορικής αναγκαιότητας και το αναπόφευκτο της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού. Ότι η ταξική πάλη οδηγεί σε τελευταία ανάλυση στην κομμουνιστική Επανάσταση. Η ιστορική αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της εργατικής προλεταριακής επανάστασης έχουν τη ρίζα τους στις αντικειμενικές νομοτέλειες ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και στη σύγκρουσή τους με τις ξεπερασμένες παραγωγικές σχέσεις του τελευταίου ανταγωνιστικού οικονομικου και κοινωνικού σχηματισμού, του καπιταλισμού.

Δεύτερον, στο θέμα της εφαρμογής στην πράξη του επιστημονικού σοσιαλισμού που από τους αστούς ιδεολόγους θεωρούνταν ουτοπία και ανεφάρμοστος. Ως τη νίκη της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης ο σοσιαλισμός ήταν μια επιστημονική θεωρία που ούτε είχε δοκιμαστεί και ούτε εφαρμοστεί στην πράξη. Με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση αποδεικνύεται για πρώτη φορά ότι ο σοσιαλισμός δεν αποτελεί μόνο επιστημονική θεωρία αλλά είναι και ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που μπορεί να εφαρμοστεί και που ταυτόχρονα υπερέχει του καπιταλιστικού συστήματος σε κάθε όψη και μορφή.

Και τρίτων, στο θέμα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού είναι δυνατή μόνο στη βάση της αυστηρής τήρησης και εφαρμογής των αρχών του μαρξισμού. Η μη σωστή διεξαγωγή της ταξικής πάλης κατά των αντεπαναστατικών και εχθρικών προς το σοσιαλισμό δυνάμεων οδηγεί πάντα στη νίκη και επικράτηση της γραφειοκρατικής λουμπενοποίισης των ανώτερων κλιμάκιων, και εν τέλει, της ίδιας της αντεπανάστασης.

Η νίκη της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης επιβεβαίωσε επίσης όλες τις θέσεις της Λενινιστικής θεωρίας της προλεταριακής επανάστασης. Οτι πρότων το φτωχό επαναστατικό προλεταριάτο, η κυριότερη και αποφασιστική δύναμη της επανάστασης, σε στενή συμμαχία με τη φτωχή αγροτιά είναι η ηγετική δύναμη της  ίδιας της προλεταριακής επανάστασης.

Δεύτερον, επιβεβαίωσε την καθαρότητα της θέσης του επαναστατικού κόμματος εξοπλισμένου με την κοσμοθεωρία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν ως οργανωτή και καθοδηγητή της επανάστασης.

Τρίτον, επιβεβαίωσε ότι ο δρόμος της βίαιης ένοπλης επανάστασης είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Τέταρτον, επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής ως απαραίτητου όρου και προϋπόθεσης για την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Και πέμπτον, επιβεβαίωσε ότι η Διχτατορία του Προλεταριάτου είναι απαραίτητη για ολόκληρη την μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Τα συνταρακτικά γεγονότα του Οχτώβρη του 1917, κατά τις «10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο», δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία. Έπειτα από τρία χρόνια εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ρωσία βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Ο ρωσικός στρατός, άθλια εφοδιασμένος και κάτω από μια ανίκανη ηγεσία είχε, κυριολεκτικά,κομματιαστεί από τους Γερμανούς. Το σάπιο τσαρικό καθεστώς συγκλονίστηκε συθέμελα και τελικά έπεσε. Το Φλεβάρη, απηυδισμένοι στρατιώτες ξεχύθηκαν κατά χιλιάδες από το μέτωπο στις πόλεις όπου μαζί με τους εργάτες εξανάγκασαν τον τσάρο Νικόλαο το Β΄ σε παραίτηση. Σχηματίστηκε μια Προσωρινή Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλεξάντερ Κερένσκυ. Η πτώση, όμως, της απολυταρχίας σηματοδότησε μόνο την αρχή της επανάστασης.

Η Προσωρινή Κυβέρνηση δεν έδωσε σημασία στο σύνθημα «Ειρήνη, Ψωμί, Γη» που δονούσε τη μεγάλη χώρα και έκφραζε τις άμεσες ανάγκες και τους μακροχρόνιους πόθους των εκατομμυρίων απόκληρων και πεινασμένων Ρώσων. Το γεγονός αυτό έφερε σε δύσκολη θέση τους Μενσεβίκους και τους Εσέρους, τα κόμματα που συμμετείχαν στη Προσωρινή Κυβέρνηση διότι την ίδια στιγμή αποτελούσαν τις ηγετικές δυνάμεις στα Σοβιέτ, τα εκλεγμένα όργανα των επαναστατημένων εργατών, αγροτών και στρατιωτών. Την ίδια ώρα, η επιρροή των Μπολσεβίκων στα Σοβιέτ, και γενικά στους εργάτες, αύξανε συνεχώς. Σε αντίθεση με τα αστικά και τα σοσιαλιστικά κόμματα, οι Μπολσεβίκοι παρέμεναν προσηλωμένοι στα ανεκπλήρωτα καθήκοντα της επανάστασης του Φλεβάρη. Κάτι περισσότερο: σε μια περίοδο που η Προσωρινή Κυβέρνηση και η αντίδραση προσπαθούσαν να βρουν διάφορα προσχήματα για να ματαιώσουν τη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης, οι Μπολσεβίκοι, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, τάχθηκαν υπέρ της μεταβίβασης όλης της εξουσίας στα Σοβιέτ.



Το Σεπτέμβρη του 1917 τα πράγματα έφτασαν σε κρίση.Ο Κερένσκυ, ερχόμενος σε ρήξη με το γενικό αίσθημα, σχημάτισε κυβέρνηση συμπεριλαμβάνοντας εκπροσώπους των εκμεταλλευτριών τάξεων. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, οι Εσέροι και οι Μενσεβίκοι έχασαν, για πάντα, την εμπιστοσύνη του λαού. Σχεδόν ταυτόχρονα, εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα υπό την ηγεσία του τσαρικού στρατηγού Κορνίλοφ με σκοπό την κατάπνιξη της επανάστασης. Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος των Μπολσεβίκων κάλεσε τους εργάτες, τους στρατιώτες και τους ναύτες να υπερασπιστούν την επανάσταση τους. Όλα αυτά τα γεγονότα έφεραν το ζήτημα της ένοπλης εξέγερσης στο προσκήνιο.







Μέχρι το πρωί της 7ης Νοέμβρη (25 Οχτώβρη με το Παλιό Ημερολόγιο), το τηλεφωνικό κέντρο, το τηλεγραφείο, ο ραδιοφωνικός σταθμός, οι γέφυρες πάνω από το Νέβα, ο σιδηροδρομικός σταθμός είχαν πέσει στα χέρια του επαναστατημένου προλεταριάτου. Η έδρα της Προσωρινής Κυβέρνησης, τα Χειμερινά Ανάκτορα, είχαν επίσης καταληφθεί. Το σύνθημα για την έφοδο δόθηκε με μια ομοβροντία του καταδρομικού Αβρόρα. Η εξέγερση στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Στις 10 π.μ. η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή εξέδωσε την ιστορική διακήρυξη του Λένιν προς τους πολίτες της Ρωσίας όπου ανακοινώθηκε η πτώση της Προσωρινής Κυβέρνησης και η μεταβίβαση της κρατικής εξουσίας στα Σοβιέτ. Το ίδιο βράδυ, το Δεύτερο Πανρωσσικό Συνέδριο των Σοβιέτ άνοιξε πανηγυρικά την αυλαία του στο Σμόλνυ. Εκεί, ανακηρύχτηκε και επίσημα η μεταβίβαση όλης της εξουσίας, κεντρικής και τοπικής, στα Σοβιέτ.








Χάρη στον ηρωισμό, την αφοσίωση και αυταπάρνηση των πιο πρωτοπόρων εργατικών μαζών και τη μαχητική καθοδήγηση των Μπολσεβίκων, η φλόγα της Οχτωβριανής Επανάστασης απλώθηκε μέσα σχεδόν σ’ ένα μήνα σ’ όλες τις περιοχές της κεντρικής Ρωσίας. Στη Μόσχα, στο Νόβγοροντ, και αλλού ανατράπηκε-συντρίφτηκε το αστοτσιφλικάδικο κράτος και εγκαθιδρύθηκε η νέα προλεταριακή εξουσία.





Ο μεγάλος επαναστάτης στοχαστής Λένιν εφαρμόζοντας δημιουργικά και αναπτύσσοντας παραπέρα τη θεωρία του μαρξισμού στις συνθήκες του καιρού του, φώτισε το δρόμο προς την Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση η οποία εξάλειψε τα φεουδαρχικά υπολείμματα, απελευθέρωσε δεκάδες λαούς από τα δεσμά του κτηνώδους τσαρικού καθεστώτος, κοινωνικοποίησε τα μέσα παραγωγής και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και εγκαθίδρυσε την εργατο-αγροτική εξουσία. 

Η Οχτωβριανή Επανάσταση, το πιο σημαντικό γεγονός του 20ου αιώνα, άλλαξε το ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Για πρώτη φορά, απ’ τη χαραυγή του πολιτισμού, το πανάρχαιο όνειρο των εκμεταλλευόμενων εργαζόμενων μαζών έγινε πραγματικότητα: καταργήθηκε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και κάτι περισσότερο: οι καταπιεζόμενες μάζες έγιναν για πρώτη φορά αφέντες της γης και της μοίρας τους.

Η Οχτωβριανή Επανάσταση αφύπνισε τα εκατομμύρια των εργαζόμενων μαζών σε όλο τον κόσμο και συντάραξε τα θεμέλια του βάρβαρου καπιταλισμού- και μπεριαλισμού. Βοήθησε τους λαούς των καπιταλιστικών χωρών, πρώτα απ’ όλα της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, να συνειδητοποιήσουν την ματαιότητα του ιμπεριαλιστικού πολέμου που εξυπηρετούσε μόνο τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών κυρίαρχων κύκλων. Στη μια χώρα μετά την άλλη, δημιουργήθηκαν κομμουνιστικά κόμματα τα οποία υιοθετούσαν τις επαναστατικές αρχές και την τακτική των Μπολσεβίκων. Η ταξική πάλη μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου οξύνθηκε ακόμα πιο πολύ. Σε κάποιες, μάλιστα, περιπτώσεις όπως στην Ουγγαρία και τη Γερμανία ξέσπασαν σοσιαλιστικές επαναστάσεις που κατέληξαν στην εγκαθίδρυση βραχύχρονων Σοβιετικών Δημοκρατιών. Οι λαοί των χωρών που βρισκόταν κάτω από τον αποικιοκρατικό ζυγό όπως η Κίνα, η Περσία και η Ινδία, ξεσηκώθηκαν επίσης ενάντια στους δυνάστες τους. Το παγκόσμιο αποικιοκρατικό σύστημα εισήλθε σε μια παρατεταμένη περίοδο βαθιάς κρίσης που έφερε τελικά την κατάρρευσή του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας: την εποχή της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, την εποχή της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Οι ρώσοι εργάτες κάνοντας την έφοδο στους ουρανούς άνοιξαν τον δρόμο για να ακολουθήσουν και τα αδέλφια τους στις άλλες χώρες. Η Οχτωβριανή Επανάσταση έφερε τη γέννηση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παραπέρα ανάπτυξή τουοδήγησε στη δημιουργία της Τρίτης Διεθνούς (1919-1943) η οποία αντικατέστησε την χρεοκοπημένη και προδοτική Δεύτερη Διεθνή. Από τότε και στο εξής η Τρίτη Διεθνής εξελίχθηκε σε μια δύναμη την οποία ο ιμπεριαλισμός υποχρεώθηκε να υπολογίζει σε όλα του τα σχέδια. Έγινε το επιτελείο της Παγκόσμιας Προλεταριακής Επανάστασης. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα, ως μέλη της Τρίτης Διεθνούς, επωφελήθηκαν από την πλούσια επαναστατική εμπειρία των Μπολσεβίκων και κατάφεραν να παίξουν καθοδηγητικό ρόλο στην πάλη των εργατών στις χώρες τους.


Οι εργάτες όλου του κόσμου θα τιμούν για πάντα την Οχτωβριανή Επανάσταση, πάντα θα προβάλλουν την κοινωνία της Οχτωβριανής Επανάστασης και ότι η πρόσκαιρη νίκη της αντεπανάστασης δεν μπορεί να φρενάρει τη νομοτελειακή εξέλιξη της κοινωνίας προς τον κομμουνισμό.

Υπάρχουν, βέβαια, ακόμη και σήμερα καλοπροαίρετοι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι μπήκαμε στην εποχή της «δύσης» των οραμάτων μας, ότι ήρθε η εποχή της ήττας του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, ότι ήρθε η εποχή της απόγνωσης και της απογοήτευσης, ότι ήρθε καιρός της αποστράτευσης του προλεταριάτου και των πλατιών εργαζομένων μαζών. Όμως οι επαναστάτες κομμουνιστές, όπως και όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο καπιταλισμός είναι ένα κοινωνικο-οικονομικό  εκμεταλλευτικό σύστημα με αξεδιάλυτες και αξεπέραστες αντιφάσεις, με φαινόμενα μόνιμης κρίσης και αστάθειας, με εμφανή τα σημάδια σήψης και κατάρρευσης. 

Γνωρίζουν ότι η πτώση και η ολοκληρωτική εξάλειψη του καπιταλισμού, μέσω της βίαιης επανάστασης της εργατικής τάξης, είναι αναπόφευκτη. Μετά την Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση, αυτή η αλλαγή δεν είναι πια μόνο ένα «όραμα», ακριβέστερα-ορθότερα μια επαναστατική θεωρία, αλλά μια ιστορικά επιβεβαιωμένη νομοτέλεια.  
«Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Το πόσο θα διαρκέσει και ποιάς χώρας το προλεταριάτο θα το τελειώσει δεν είναι σημαντικό. Το σημαντικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε και η πορεία χαράχθηκε»

«Στο ρωσικό προλεταριάτο ανήκει η μεγάλη τιμή να πραγματοποιήσει την αρχή, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το κίνημα και επανάστασή του δεν είναι παρά ένα μέρος του παγκόσμιου προλεταριακού κινήματος»

Ζήτω η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση!
Ζήτω ο Μαρξισμός-Λενινισμός!
Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!

Δεν υπάρχουν σχόλια: